Artykuły

O Elżbiecie nie mówiło się Fijałkowska, no może sporadycznie, ale w klubie była Glajzą. Kto nadał jej taką ksywkę i dlaczego, tego nie wiem. W każdym razie jest kilka wersji. Według mnie chodziło o gwarową śląską „glajzę”, czyli o gapę. Przezwisko Glajza pasowało wówczas do młodziutkiej Elżbiety. Czas pokazał, że wbrew ksywie Elżbieta była wyjątkowo bystra i uzdolniona, ale o tym później... Glajza – rocznik 1953 – z domu nazywała się Sosnowska. Mieszkała i wychowywała się w łódzkim zoo, bo Jej ojciec był  dyrektorem ogrodu zoologicznego.

To najwspanialszy Sylwester w moim życiu Tato – ściśniętym głosem zakomunikowałem z radością. Był przełom roku 2002/2003, a my byliśmy w obozie 3 na Mt. Vinson na Antarktydzie. Temperatura oscylowała w okolicach –30°C, namiot kołysany wiatrem sprzyjał wspomnieniom… Magiczny świat gór, towarzyszył i otaczał mnie od najmłodszych lat. Jak w kalejdoskopie przewijały się obrazki pierwszych wędrówek górskich, ciepły dotyk skał w Jurze, ostre krawędzie tatrzańskich szczytów i chrzęst alpejskiego śniegu.

Skrót UTMB oznacza Ultra-Trail du Mont-Blanc. Jest uważany za jeden z najtrudniejszych ultramaratonów biegowych w Europie. Trasa liczy 172 km i biegnie wokół masywu Mont Blanc przez terytorium Francji, Włoch i Szwajcarii, a suma przewyższeń wynosi 10000 metrów. Start i meta znajdują się w miejscowości Chamonix u podnóża Mont Blanc. W zawodach startuje ponad 2500  biegaczy z kilkudziesięciu państw z całego świata. Zwykle około 30-40% zawodników nie dociera do mety.

W tym biegu startowałem dwukrotnie:

Dominik Socha miał tysiące fanów śledzących Jego wyczyny na górskich trasach. Publikował w sieci bardzo dobre filmy, które przyciągały uwagę lekkością ujęcia tematu, młodzieńczym entuzjazmem i swobodą poruszania się ich autora w terenie wysokogórskim. Sam Dominik nie uważał się za biegacza górskiego, którym w istocie też i nie był. Nie był też typowym turystą bo mimo, że nie biegał, to też i nie chodził jak wszyscy. Posiadał niezwykłą swobodę ruchu w tak zwanym terenie przeciętnym, a więc dar, który nie zawsze jest cechą nawet bardzo dobrych wspinaczy...

Są ludzie o istnieniu których nie pamięta się kiedy są, a których brakuje kiedy ich nie ma. Dzisiaj brakuje nam Mańki, naszej koleżanki klubowej od zawsze. Mańka pojawiła się w AKG w połowie lat siedemdziesiątych. Studiowała ekonomię na UŁ, a w wolnych chwilach uprawiała lekką atletykę w jej zdecydowanie cięższej postaci.

Przygotowania 

Latem 1980 r. w ramach obozu wspinaczkowego zorganizowanego przez ŁKW została poprowadzona nowa droga przez dwójkę łódzkich wspinaczy Piotra Edelmana i Jana Fijałkowskiego. La Strada wiedzie pomiędzy drogą Comiciego a zacięciem Abrama-Schrotta. W dniach 1-2 sierpnia zespół pokonał pierwsze 100 metrów drogi. Po przeczekaniu kilku dni niepogody, 6 sierpnia, Piotr i Janek zaatakowali ponownie i po dwóch dniach wspinaczki dotarli do wierzchołka Cima Grande. Droga liczy 12 wyciągów. Łączny czas wspinania wyniósł 40 godzin, trudności VI+ A2.

Pierwsze górskie kroki Taty o jakich wiem, dotyczą letnich wakacji w późnych latach 40. spędzonych w schronisku na Kondratowej, które prowadził wtedy wspaniały olimpijczyk, pan Stanisław Skupień. Tata został tam „zainstalowany” przez moich Dziadków i pozostawiony na wakacje. Po jakimś czasie zaczął nawet oprowadzać po górach przygodnych turystów. Inne wspomnienie, to wakacje ‘z plecakiem’, tym razem ze swoim kolegą z łódzkiego podwórka, chyba był to Henio Oleksy. Wędrowali przez Pieniny i Gorce. Najpierw spłynęli Dunajcem, w zamian za podarowany flisakom długopis.

Z moim bratem Piotrem byliśmy od zawsze razem. Młodszy ode mnie o rok, dołączył w szkole podstawowej idąc od razu do drugiej klasy podstawówki. Różniły nas charaktery i czasami dochodziło do bójek, które trwały do pierwszej krwi. Trzeba było usuwać ślady przed powrotem rodziców.