Artykuły

W tym roku mija 80 rocznica urodzin Samka Skierskiego, wyróżniającego się taternika i alpinisty pokolenia lat sześćdziesiątych. Wśród wielu ciekawych dokonań warto wymienić przejście wschodniej ściany Fleischbank drogą Dülfera w roku 1964 czy pierwsze polskie przejście drogi Cassina na Piz Badile w roku 1966. Dobrze zapowiadającą się karierę wspinaczkową przerwał tragiczny wypadek na wschodniej ścianie Mont Blanc w roku 1968.

Z Samkiem poznałem się bliżej w akademiku wyższych szkół artystycznych „Dziekanka” w 1963 roku. Traf chciał, że uprawiając gimnastykę nabawiłem się naderwania ścięgien lewej dłoni, przestałem trenować i nie wiedziałem co ze sobą zrobić. Przypadkowo wszedłem do pokoju Samka i mocno zaciekawił mnie jego sprzęt taternicki: wisząca na ścianie perfekcyjnie sklarowana lina, metalowe raki, karabinki z nanizanymi hakami, czekan i biały kask. Spytałem do czego mu te sprzęty służą, odpowiedział, że jest taternikiem i zaczął opowiadać o górach.

W sierpniu bieżącego roku mija 50 lat od wypadku u podnóża wschodniej ściany Mont Blanc, w którym zginął Andrzej Dworak. Był wspinaczem niezwykłej klasy. Piszę wspinacz, bo Andrzej sam się z upodobaniem i uporem tak nazywał. „Jestem człowiekiem konkretnym” – mawiał. „Wszelkie ideologie górskie, a szczególnie rozpływanie się w niebycie są mi obce (Karłowicz). Przed nami są góry. Mają swoje rozmiary, trudności i trzeba na nie wchodzić w określonym czasie.

Andrzej był pierwszą osobą ze świata ludzi gór, którą poznałem i potrafiłem połączyć twarz z nazwiskiem. W roku 1968 sprzed gmachu III LO przy ulicy Sienkiewicza w Łodzi wyruszała wyprawa w góry Etiopii, bowiem kilku jej uczestników było absolwentami tej zacnej placówki. Byłem wówczas uczniem drugiej klasy. Pan Wilczkowski wydawał mi się wówczas matuzalemem, przynajmniej z mojej perspektywy, choć liczył sobie wówczas raptem lat 37, czyli, jak to się mówi, był w sile wieku.

28 marca 1972 roku kilkunastu studentów łódzkich uczelni założyło Akademicki Klub Turystów Górskich. Dwa lata później nazwę tą zmieniono na obowiązującą do dzisiaj – Akademicki Klub Górski w Łodzi. Po pierwszym roku istnienia klub liczył już ponad 50 członków. W ogromnej większości byli to początkujący taternicy – świeżo upieczeni absolwenci kursów Koła Łódzkiego Klubu Wysokogórskiego. Od 1976 roku Klub zrzeszony jest w Polskim Związku Alpinizmu. Głównym celem istnienia Klubu jest zrzeszanie ludzi interesujących się górami i wspinaniem.

Do Krystyny nie można było mówić Krysiu. Nawet w kręgach Jej najbliższych przyjaciół obowiązywała forma oficjalna. Taki wymóg stawiała sama Krystyna. Był to wyraz, nie jedyny zresztą, Jej twardości wobec samej siebie...

Czas upływa. Jest nieubłagany dla ludzi i dla pamięci o nich. Ubywa też tych, którzy znali Samka i wiązali się z nim liną. Nie żyje już Mareczek Grochowski, nie ma wśród nas Andrzeja „Barona” Skłodowskiego, Wojtka Wróża oraz kilku innych partnerów Samka. Szczęśliwie można było porozmawiać ze Zbyszkiem Skierskim (bratem stryjecznym Samka) z Ryśkiem Kowalewskim, Bogusiem „Bobasem” Słamą czy doktorem Markiem Rożnieckim ksywa Mechiko.

Nasza historia klubowa

Czasy klubowe, które pamiętam, sięgają roku 1972, kiedy to udało mi się dostrzec w lokalnym “Dzienniku Łódzkim” ogłoszenie o naborze nowych kandydatów do Klubu Wysokogórskiego. Zarówno moje jak i mojej żony Iwonny marzenia nie sięgały wówczas wspinaczki. Chcieliśmy jedynie uprawiać samodzielną turystykę wysokogórską, bowiem większość szlaków tatrzańskich schodziliśmy jesienią poprzedniego roku.

Późne lata powojenne były czasem bezustannego poszukiwania akcesoriów, które mogły nadawać się do wspinania lub zostać pomysłowo adaptowane do rangi sprzętu wspinaczkowego. Lata siedemdziesiąte w PRL nie przyniosły wielkiej zmiany, choć trzeba odnotować pojawienie się rodzimych lin nylonowych z Bezalinu w Bielsku oraz butów na wibramie z Wałbrzycha.